Print pagePDF pageEmail page

Bad to well year

در سوگ او….

هيچ وقت “كپى برابر اصل” نمى شود، گاهى لازم است نقش “بيمار انگليسى” رو بازى كنى، و براى اين كار بدن مجروحت را شده تا فرانسه برسانى، شايد كه ” ژوليت بينوش” به بالينت بيايد و از تو پرستارى كند، اما اين بار از يك” بيمار ايرانى”، شايد يك بارديگرهم كه شده “طعم گيلاس”

رو بچشى، باشد كه اينبار راه “خانه دوست” را بيابى…[دل نوشته من در سوگ ” مرحوم عباس كيارستمى”على اوجاقى؛ نوزدهم تيرماه يكهزار و سيصد و نود و پنج]

سوگواره ای به قلم دوست، استاد،  و همکار ارجمندمان جناب آقای دکترمحمد عزیزیان

گشت پنهان آفتابش زیر میغ

جان شیرین زو جدا شد ای دریغ

قطره ای بود او در این بحر مجاز

سوی دریای حقیقت رفت باز

” عطار “

با پرواز عباس کیارستمی به سوی خانه ی دوست، سینمای کشورمان، دومین شاعر خود را از دست داد،

ما که در گستره ی ادبیات کلاسیک با داشتن بزرگانی چون فردوسی، سعدی، حافظ، مولوی، نظامی، عطار.. . و در عرصه شعر نو با شاعرانی چون نیما، سایه ، کسرایی، شفیعی کدکنی … در سپهر ادبیات جهان همیشه پر فروغ بوده ایم ، در عرصه ی هنر هفتم نیز، با معرفی دو هنرمند بزرگ مردم گرا، در جهان سینما نیز از پیشینه غنی فرهنگی مان دفاع کردیم..

نخستین شاعر سینمای ایران، زنده یاد سهراب شهید ثالث بود که به گفته ی آیدین آغداشلو، نقاش و هنرشناس :

بخشی سترگ از آبرو و اعتبار سینمای کشورمان مدیون راه اوست.

اما کیارستمی که دومین شاعر سینمای ایران بود

به اعتقاد بزرگان جهان سینما ، یکی از ده فیلمساز برجسته جهان بود، که توانست با نگاهی لطیف، ساده و شاعرانه، مفاهیم بزرگ انسانی و فلسفی را به مخاطبان خود انتقال دهد.

کیارستمی رمز ماندگاری و تاثیرگذار ی آثارش را به ریشه در سرزمین مادری داشتن تعبیر کرد و جایی را در جهان امن تر و دوست داشتنی تر از خانه خود که در انتهای یک کوچه ی بن بست بود،نپسندید.

کیارستمی پنج بار نامزد دریافت نخل طلای جشنواره فیلم کن شد و در سال 1376 موفق به دریافت جایزه نخل طلا برای فیلم طعم گیلاس شد.

یادش گرامی و روانش شاد.

با تشکر دوباره از همه دوستان، هنر دوستان و سینما شناسان عزیز این مرز و بوم که در پربارتر شدن این صفحه من را دلگرم کرده اند.

با احترام

علی اوجاقی

عباس کیارستمی در سن 76 سالگی درگذشت.

عباس کیارستمی؛ آبروی سینمای ایران

 

جهان فیلم، یک اسطوره را از دست داده است…

 

 او تنها کارگردان ایرانی برنده نخل طلای کن و خالق “طعم گیلاس”، “زیر درختان زیتون” ، “خانه دوست کجاست” و همچنین”کپی برابر اصل= Certified Copy” است.

بیمار انگلیسی

 

 

کیارستمی از جمله کارگردانانی بود که پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران در کشور باقی‌ماند. او بر این باور بود که تصمیم به ماندن مهم‌ترین تصمیم او برای زندگی حرفه‌ای اش بوده است. او می‌گوید که حضور همیشگی اش در ایران و ملیت ایرانی اش توانایی او در ساخت فیلم را دو چندان کرده است، وی در این باره گفت:

اگر درختی را که ریشه در خاک دارد از جایی به جای دیگر ببرید، آن درخت دیگر میوه نمی‌دهد و اگر بدهد آن میوه دیگر به خوبی میوه‌ای که در سرزمین مادری اش می‌تواند بدهد نیست. این یک قانون طبیعت است. فکر می‌کنم اگر سرزمینم را رها کرده بودم درست مانند این درخت شده بودم. – عباس کیارستمی

فوری // عباس کیارستمی درگذشت

Frank Modell, Longtime New Yorker Cartoonist, Dies at 98

اجرای نمایش:

” دوستت دارم با صدای آهسته ” 

دوستت دارم، به زبان آهسته (1) دوستت دارم، به زبان آهسته (7)

 

 

 

 

دوستت دارم، به زبان آهسته (2)

 

 

 

 

دوستت دارم، به زبان آهسته (6)

 

 

 

 

«مشهدگيشه» مرجع رسمي فروش بليت تئاتر در مشهد و استان خراسان رضوي

آثار سخنسرایان پارسی‌گو – گنجور

سروده های استاد، دوست و همکار دانای ما؛ جناب آقای دکتر وحید عطارد

swiss_cetacean_society